Hier Leg Ik Aan

Over het kunstwerk

Twee grote rookafvoerbuizen op de binnenplaats van wooncomplex De Havenmeester waren in 2014 de aanleiding voor de komst van dit kunstwerk van Marieke Vromans. De buizen waren een doorn in het oog voor de bewoners. Daarom kreeg Vromans van de aannemers de opdracht een creatieve oplossing te bedenken.

In plaats van de rookafvoerbuizen te verbergen, transformeerde Vromans ze tot grote scheepsbolders, objecten die normaal gesproken in havens worden gebruikt om boten vast te leggen. Het kunstwerk kreeg de titel Hier leg ik aan, een naam die verwijst naar de ligging van het wooncomplex bij de Piushaven. De titel roept het beeld op van schepen die aanmeren, maar ook van mensen die ergens aankomen en zich vestigen. Daarmee sluit het werk niet alleen aan bij de maritieme geschiedenis van de omgeving, maar ook bij de functie van de plek als een destijds nieuwe woonruimte.

Tussen de twee bolders is dik scheepstouw gespannen. Dit touw is niet alleen een verwijzing naar de scheepvaart, maar nodigt ook uit tot gebruik. Bewoners en bezoekers kunnen op het touw en op de sokkel zitten, leunen of spelen, waardoor het kunstwerk een meer actieve rol krijgt.

In Vromans eigen woorden: “Ik maak mijn beelden voor mensen, niet de kunst om de kunst maar altijd in relatie tot de omgeving en de mens. Mijn werk is een reactie op de zielloze openbare ruimte. Op straat; daar waar we elkaar ontmoeten en samen leven, juist daar wil ik door middel van mijn werk oproepen tot ontmoeting en naastenliefde. Ik ben er namelijk van overtuigd dat een prikkelende, verrassende leefomgeving een betrokken samenleving creëert. Ik geloof dat kleine impulsen een groot verschil kunnen maken. Ik noem mijn interventies daarom stedelijke acupunctuur.”

De kunstenaar

Marieke Vromans studeerde tuin- en landschapsarchitectuur aan Hogeschool Van Hall Larenstein in Velp en grafisch ontwerp aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Als beeldend kunstenaar en landschapsontwerper zet ze zich in om de openbare ruimte te verrijken en verlevendigen. Ze is ervan overtuigd dat een prikkelende, betekenisvolle leefomgeving een betrokken samenleving creëert en dat kleine impulsen een groot verschil kunnen maken. Daarom noemt zij haar werk ‘stedelijke acupunctuur’: kleine prikjes in het stedelijk weefsel voor een verbetering van het geheel. Haar interventies reageren op de realiteit of juist op de verbeelding, soms groots en meeslepend, dan weer klein of verborgen. Altijd vertellen ze een verhaal, prikkelen de nieuwsgierigheid en zetten de zintuigen op scherp.

Andere werken van deze kunstenaar in Tilburg zijn Nie zèèke mar kèèke (2018) in het centrum en De rits (2019) in het Spoorpark.